Paddenstoelendetectives op Texel

Zo, het is weer gedaan met het mooie weer. Nou... in ieder geval vandaag dan.

Vorige week was het zeker mooi weer en we hebben 3 dagen heerlijk genoten van dit weer op Texel. Heerlijk even er tussenuit, lekker uitwaaien in de duinen, want op het strand werd je zo ongeveer gezandstraald. Ik sla een gratis peeling natuurlijk niet af, maar de jongens helaas wel.
Dus dan maar het bos in op zoek naar paddenstoelen. (de spellingcontrole geeft aan dat het tegenwoordig paddenstoelen zijn i.p.v. paddestoelen! Naar hoor, die verandering van spelling als je al van school bent, ik leer nu meer van mijn zoon dan hij van mij!)

Natuurlijk op de vogelwerkgroep Texel gezocht naar speciale waarnemingen. En zowaar, een inktviszwam gesignaleerd in de Muy. Een bijzondere paddenstoel, Een exoot, uit Australië die zich nu in Europa verspreid. Hiernaast even een foto van het internet geplukt. Het lijken net armen van een alien in een angstaanjagende horrorfilm, brrrr. Niet te lang kijken anders krijg je er nare dromen van.

Dus wij naar de Muy om te zoeken tot we (bijna) een ons wogen. Nooit gevonden dat ding, maar ja, zo'n eerste dag moet je nog een beetje wennen aan het zoeken naar paddenstoelen, je paddenstoelen-oog ontwikkelen, zulllen we maar zeggen.

We hebben wel veel grote parasolzwammen gezien. Van jong naar oud.

En een ruitjesbovist, jeetje wat een megaknol was dat zeg. Het paddenstoelenboekje dat ik uit de bibliotheek heb gehaald, vertelt me dat hij wel 20 cm breed kan worden. Impressive voor een paddenstoel, toch?
De tweede dag ging al veel beter. Deze dag zijn we als paddenstoeledetectives het bos ingegaan om te zoeken en te fotograferen. De kids hadden een eigen fototoestel meegekregen van mijn oom. Ze zijn intens foto's gaan nemen, waarbij achteraf bleek dat 2/3 onscherp was, maar dan kon de pret niet drukken. Ze waren super trots op hun fotografeerkunsten, en wij ook. Hieronder een selectie met de mooiste paddenstoelen die Freek op de kiek heeft genomen.

Links een mooie verzameling ... tja, wat zijn het eigenlijk? Ik heb mijn boekje omgekeerd en internet afgestruind, maar ik kom er even niet uit.

Rechts de overbekende vliegenzwam, die weet ik dan weer wel. Dit is nog een klein baby'tje. Alle grote exemplaren waren vernield.

De foto hieronder toont na veel gezoek een trechterzwam, denk ik, maar welke...

Help! Kan iemand mij redden uit dit moeras van paddenstoelen, zwammen en schimmels. Dat determineren is nog niet zo makkelijk.

Oké, met goede moed verder, links in ieder geval de roodbruine slanke amaniet. Rechts houdt ik het op de baardige melkzwam. En hieronder is zeker een amethistzwam.

Het zoeken naar de paddenstoelen was super leuk en ze waren erg mooi. We waren gelukkig net (niet) binnen voor de regenbui. De volgende keer zal ik mijn paddenstoelendetectives uitrusten met een veldgids, spiegeltje, loep en wit papier. Dan gaat determineren in het veld een stuk makkelijker. Misschien is een opschrijfboekje ook wel handig en wat kennis over paddenstoelen... maw, dat komt vanzelf, we hebben nu in ieder geval al enorm veel lol.

liefs Evelien

Struinen door het Hartelpark

Dit weekend weer met de natuurgroep Spijkenisse wezen struinen. Het was een bijzonder heldere dag met blauwe lucht, echt geen wolkje aan de hemel. Het was wel koud, maar dankzij mijn lekkere warme texelse vest, heb ik daar niks van gemerkt.

We zijn lekker in het Hartelpark wezen wandelen. Meteen aan het begin gingen we al van het pad af. De eerste paddestoel die we vonden was de aardster. Die had ik nog nooit gezien, dus ik was echt meteen enthousiast om andere mooie paddestoelen te vinden. Hierna natuurlijk alleen nog maar hele algemene soorten ;-). Nee, grapje, we hebben veel mooie paddestoelen gezien.

Helaas gaf mijn camera na 3 foto's de geest, dus ik ben enigzins afhankelijk van foto's van groepsgenoten. Dan maar lekker zoeken dus...

Volgens mij hebben we 50 minuten gedaan over een afstand van nog geen 50 meter. Maar als je eenmaal goed gaat zoeken en kijken dan zie je de ene paddestoel na de andere. We zijn ook altijd met een groep van gelijkgestemden, want niet iedereen weet alles. Als iemand iets spot dan worden meteen de boekjes tevoorschijn gehaald en staan er minstens 5 mensen in boekjes te bladeren naar de juiste paddestoel.

We hebben ook meerdere lijken gevonden van konijnen en veren van vogels, maar de meest bijzondere vonst was wel van een schedel van een buizerd. Ik heb hem mee naar huis genomen, doch ik denk dat het misschien niet mag, maar het was al helemaal een skeletschedel, dus... ik weet het niet. Ik hou hem wel.

Daarnaast ruimen een aantal mensen in de groep altijd het afval op dat achtergelaten wordt in de bossen. We vonden ook een tentzeil. Onder het tentzeil zaten allerlei kleine kriebelbeestjes, zoals duizendpoten, pissebedden, naaktslakken die eitjes gelegd hadden en zowaar 2 kleine salamanders in winterslaap.

Meteen ontsprong bij mij een idee om met kinderen een kleine excursie te doen, want kriebelbeestjes zijn wel heel interessant. Lekker met vergrootglas en kijkpotjes in de weer om spinnetjes, pissebedden en mieren te bekijken. Leuk idee, wie weet doe ik dat volgend jaar eens. Ik wil ook eens een keer nachtvlinders vangen op de Beerenplaat, lijkt me geweldig!

We zijn uiteindelijk rond 12:30 naar huis gegaan met onze schedels om deze bij het drinken van een kopje warme thee nog eens te bewonderen.

Liefs Evelien

Dieren je tuin in lokken

Nu de zomer een beetje in het water is gevallen, is mijn blog dat ook. Ik dacht aan het begin "wouw, hier ga ik voortvarend mee aan de slag, een mooie de zomer op komst, dus genoeg tijd om de deur uit te gaan". Maar ik heb, voor mijn gevoel, weinig wandelingen en weinig natuur gezien, of toch niet?

Ik heb alle foto's bekeken en we zijn ondanks alle regen toch vaak in Blijdorp geweest. We zijn op een mooie dag in augustus in Avifauna geweest en zijn meegeweest met meerdere excursies van het Milieuhuis in Spijkenisse. Daarnaast natuurlijk doorlopend foto's van vogels in onze minituin genomen. en er was een foto die ik jullie nog beloofd had, de mussenfamilie...

Misschien niet de meest perfecte foto door de schittering van het glas, maar toch leuk. Het zijn 10 mussen die gezellig komen eten. Een tijd lang zijn ze weg geweest, maar in augustus waren ze weer terug. En een kabaal dat ze maken!!!

De afgelopen jaren dacht ik dat er helemaal geen mussen meer voorkwamen in onze wijk, want ik had er nog geen enkele in onze tuin gezien, maar dit jaar waren ze er dan toch eindelijk. Waarschijnlijk komt dat door het verouderen van de wijk. Struiken en bomen zijn groter geworden en bieden meer verstopplekjes voor kleine vogels. Daarom is het ook zo belangrijk dat er struiken en bomen in tuinen staan.

Afgelopen week sprak ik een vriendin die haar tuin wil aanpakken. Ze wil alles steen en aan beide kanten schuttingen van 1,80 meter hoog. Ze wil niks te maken hebben met planten en alles moet de tuin uit. Zelfs het voorstel van de buren om een schutting met klimop te maken is van de tafel geveegd.
Echt stuiterend en trillend op mijn stoel heb ik het verhaal aangehoord. Dat moet je natuurlijk niet aan mij vertellen, maar... ik heb mijn mond gehouden. Ik had even geen zin in een pittige discussie. Maar... het kan anders, vind ik.

Ik zet in ieder geval struiken en fruitbomen in de tuin, zodat er veel fourageerplaaten zijn voor vogels. Wat doe jij eigelijk om dieren je tuin in te lokken?

Ik vind het eigenlijk wel heel interessant om te horen wat jullie doen, dus laat een reactie achter!!!
Mocht dit niet lukken, e-mail me dan even op evelien78@orange.nl, dan kan ik er iets aan doen,

liefs Lien

Vakantievogels



Alpenkauw

Ik kan het weer niet laten maar bij deze toch nog meer foto's van vogels die in de alpen voorkomen. De foto's zijn allemaal door mijn lieftallige man genomen, wat is hij toch goed hè!

Meteen aan het begin van onze vakantie hebben we alpenkauwen gezien. Deze leven boven de boomgrens. Ze lijken op kraaien, maar hebben hele mooie rode poten en een fel gele snavel.
Ik had natuurlijk het hele vogelboek al doorgeplozen naar vogels die in de hoge bergen leven.


Beflijster



Voor roofvogels moet je heel veel geduld hebben en op hele afgelegen plekken komen, omdat we met de kinderen gewoonweg niet op die plekken komen, focus ik ook meer op alledaagse vogels die specifiek daar voorkomen.  

In eerste instantie hoorde ik op de eerste dag van de huttentocht een beflijster. Op dat moment wist ik nog niet dat hij dat geluid maakte, maar later heb ik hem via mijn verrekijker kunnen spotten. Op dag 2 van de huttentocht was er gelukkig toch eentje dichtbij, die op de foto wilde.



Bonte kraai



Op deze foto staat een bonte kraai. Ik had helemaal niet verwacht deze soort te zien, maar het is toch weer opwindend om een nieuwe soort vogel te zien. Deze kraaiachtige komt voor in Oost-Europa, zoals de overbekende zwarte kraai voorkomt in West-Europa.

Vroeger kwamen bonte kraaien in de winter naar onze streken, maar om een of andere reden doen ze dit niet meer.

Deze hebben we in Italië gezien. Het was in eerste instantie een hele groep op het hekje, maar Freek was blijkbaar zeer intimiderend, waardoor ze zo weg waren.



zwarte roodstaart vrouw en kwikstaart



zwarte roodstaart man

In Oostenrijk konden we vanuit het appartement mooie foto's maken. De eerste dag hadden we er al twee tegelijk. De kwikstaart en de zwarte roodstaart. Deze soorten komen ook in Nederland voor, geloof ik. Ik heb een aantal blogs geleden al foto's laten zien van een gekraagde roodstaart. Nu dus de zwarte roodstaart!! Die komt, voor ons gevoel, in Oostenrijk evenveel voor als de merel hier. Je ziet ze werkelijk overal, behalve boven de boomgrens.

Een schattig klein jong

Als toetje deze superfoto van een jong, waarvan ik vermoed dat het een zwarte roodstaart is... maar het is zo schattig hoe die kleine plukjes dons op zijn kopje tussen de nieuwe veren doorpieken. Bij de vogelopvang Karel Schot zie je ook allemaal kleine merels en lijsters die dit dons hebben. Sommige lijken net kleine lambikjes.

Groetjes Evelien

Van klamm tot canyon

Deze vakantie hebben we de natuur in kloven vanuit verschillende perspectieven bekeken. 

In Oostenrijk zijn we naar de Lichtensteinklamm geweest. In deze kloof zijn smalle houten bruggen gebouwd en gangen uitgehakt, zodat je erdoor kan lopen. Daar waar je aan de ingang nog geniet van 25 graden, wordt het in de schaduw van de kloof niet warmer dan 15 graden. De rivier die door de kloof stroomt is een grote kolkende massa en aan het einde wacht je een spectaculaire waterval, waarna je weer helemaal terug mag lopen. Zelf boven het bulderen van hoorde we op verschillende plaatsen vogels kwetteren. Er vlogen ook vogels door de kloof, maar helaas hebben we ze niet op de foto kunnen krijgen.

We hebben wel een mooie bontebeer vlinder op de foto.

Voor Italiaanse begrippen was het slecht weer in Italië, maar de tweede week van onze vakantie hebben wij ons prima vermaakt. De kloven die we hebben gezien waren enorm spectaculair. Tussen het zonnen en zwemmen door zijn we naar de Cascata Varone gegaan. Dit is een waterval die de ondergrond sterk geërodeerd heeft, waardoor een grot is ontstaan. Van bovenaf verdwijnt het rustige stroompje opeens in een gat in de grond. Hierbij veranderd dit riviertje opeens in een bulderende stroom met water die aan de onderkant weer even kalm de grot verlaat zoals hij erin is gegaan. Daar waar het licht de kloof/grot in kan komen groeien allemaal planten op de rotsen, als een groen tapijt.

We zijn ook een ochtend gaan wandelen in de buurt van ons appartement. Uiteindelijk kwamen we uit bij een mooie waterval

Een idyllisch stukje natuur waar eveneens een riviertje een kloof/grot heeft gevormd. Er vlogen enorm veel vlinders, vooral parelmoervlinders en eindelijk mijn favoriet "de keizersmantel".
Bij de waterval stond een mariabeeldje als beschermheilige.

Maar het meest indrukwekkend was de canyoning-tocht. Ik kreeg een wetsuit, gympen, reddingsvest en abseiltuigje aan. We gingen de rivier in en met de stroom mee naar beneden. Het is klimmen en klauteren, springen en abseilen. Op een gegeven moment zaten we diep in een kloof, als je omhoog keek zag je alleen de onderkant van het groen en een klein strookje lucht. We hebben sprongen gemaakt van 4 á 5 meter en een abseil gedaan van 55 meter. Van vogels en vissen heb ik niks gezien, die waren allang gevlogen voor wij met zijn allen aan kwamen stampen.

Tijdens de tocht hebben we geen foto's gemaakt, maar er zijn wel meerdere filmpjes op youtube die een idee geven. 

Haha, super en filmpje op mijn blog!

Ik heb het tijdens de tocht nooit eng gevonden. Net als wandelen in de natuur, gaan je gedachten op nul en ervaar je alleen nog maar. Ik had geen benul van tijd en vond het heel jammer dat het voorbij was. Dit wil ik zeker nog een keer doen.

De volgende keer weer meer over vogels, aangezien ik als vrijwilliger bij Stichting Vogelklas Karel Schot ben begonnen (echt super leuk!!!), liefs Lien

Eeuwige sneeuw is niet meer eeuwig

Tijdens onze reis van Oostenrijk naar Italië zijn we via de toeristische route over de Grossglockner gegaan.
Ik was er al eens op vakantie geweest toen ik 9 jaar oud was en dit was de uitgelezen kans om de gletsjer (Pasterzenkees) nogmaals te zien.

Als milieukundige ben ik zeker erg bezorgd over de klimaatverandering en alle gevolgen van dien. Tijdens de rit erheen was ik enorm zenuwachtig over wat ik zou gaan zien. In mijn geheugen was de gletsjer heel groot wit en grijs van kleur met allerlei scheuren erin, maar ik was natuurlijk kleiner.

begin juli 2011

eind augustus 1988

Sowieso heb ik tijdens mijn studie veel geleerd over modellen die de klimaatverandering berekenen aan de hand van veel parameters. Het klimaat is zo enorm complex, dat ik toen al tot de conclusie ben gekomen dat het onmogelijk is om de mate van klimaatverandering te voorspellen, maar dat het klimaat zeker aan het veranderen is. Na 5 minuten op het internet, zoeken naar smeltende gletsjers, ben ik 3 discussies tegengekomen van mensen die beweren dat klimaatverandering niet door veroorzaken, omdat er ook gletsjers zijn die aangroeien en van mensen die beweren dat klimaatverandering überhaupt niet bestaat.

Ik begrijp niet dat er nog mensen zijn die zich dag en nacht bezig houden met dat nutteloze gediscussieër over klimaatverandering als er op de wereld sowiezo vanalles gaande is (hongersnood, oorlog, vervuiling van de zeeën, afvalproblemen zoals napels) waar onze wereld van naar de donder gaat. DOE EENS IETS! KOM IN ACTIE!! (praatjes vullen geen gaatjes zei je moeder vroeger al, toch?)Dit is mijn vakgebied en ik vind dat de overgrote gedeelte van de westerse wereld te lui is om van zijn gat te komen om er iets aan te doen. Wij verstieren het voor de rest van de wereld.

Daarnaast is het eveneens onmogelijk om in je eentje de wereld te willen redden/verbeteren/veranderen. Ik kan het niet in mijn eentje en alle kleine beetjes helpen, je hoeft natuurlijk niet meteen de biogoeroe van Nederland te worden. Je merkt het, ik wordt een beetje fel, maar mensen denken al snel "ik kan het toch niet alleen, dus doe ik maar helemaal niks". Toch probeer ik zo milieubewust mogelijk te leven, biologische producten te kopen en op de fiets te gaan als het kan, maar af en toe zinkt de moed me in de schoenen, omdat de vraag rijst "Waar moet ik toch beginnen?".

Oké, terug naar de Pasterzenkees... wat we aantroffen was inderdaad schokkend, maar vooral toen ik de foto's van onze vakantie vergeleek met die van mijn vakantie in 1988 (niet meteen allemaal gaan uitrekenen hoe oud ik ben ;-), dat is alweer 32 jaar).

De hoogte van de gletsjer vlak voor 1988 in vergelijking met nu

De gletsjer begint steeds sneller te smelten en zal, denk ik, over een aantal jaar niet meer zijn. Ze proberen nu met speciale reflecterende doeken de gletsjer te behoeden van smelten. Tja, waarom zou je naar de Grossglockner gaan als er geen eeuwige sneeuw meer is? Dan hoef je ook niet meer met het treintje naar beneden om over de gletsjer te lopen. 

gletsjer in augustus 1988



gletsjer juli 2011



Op de foto's zie je dat de gletsjer zo'n enorm stuk gesmolten is dat de punt uit de zijkant helemaal bloot is komen te liggen. Over een aantal jaar zie je de gletsjer niet meer, want dan ligt hij onder al het puin dat vrijkomt uit het smeltende ijs en van de bergen eromheen.

In 1988 hebben we nog een hele wandeling gemaakt naar een berghut aan de top van de gletsjer. Hierbij zijn we over een deel van de gletsjer gelopen zonder enige bepakking, stokken en steigijzers, geheel onvoorbereid. Ik vind het nog steeds helemaal stoer dat ik bovenaan heb gestaan als 9-jarige tussen professionele bergbeklimmers, veilig?... mmm, misschien niet, maar zonder lef en durf kom je nergens natuurlijk.

Schattig toch? Moi on top

Hier heb ik mijn passie voor actieve vakanties en mijn passie voor de natuur en zijn diversiteit vandaan. De onverschrokkenheid van mijn ouders om buiten hun eigen comfortzone op onderzoek te gaan, dat is gaaf. We waren vroeger altijd in de natuur aan het wandelen en dat respect voor de natuur wil ik ook aan mijn kinderen meegeven, door het ze zelf ook te laten ervaren. Zo'n ervaring krijg je nooit als je je all-inclusive resort niet verlaat.

De volgende keer meer over Italië, liefs Lien

Huttentocht in Oostenrijk



hier waren we nog blij en fit ;-)



We zijn weer lekker terug van vakantie! Voor ons is vakantie de afgelopen jaren helemaal in het teken van de natuur komen te staan. Sinds we naar Italië zijn geweest en vogels zoals de hop en geweldig mooie vlinders hebben gezien, willen we niet meer anders. Wandelen met de kinderen gaat steeds beter en zij vinden het ook leuk, mits er natuurlijk een zwembad aan het einde van de dag zit ;-).

Dit jaar zijn we de eerste week in Oostenrijk geweest, helaas geen zwembad jongens, maar wel een trampoline bij het appartement. We hebben daarbij met de kinderen een drie-daagse huttentocht gemaakt. Wandelen van almhut naar almhut. Een enorm avontuur voor ons allemaal!! En... het was het helemaal waard!!! Dus, rugzakje op en gaan met die banaan...

Ja, wat wil je?

We hebben in ons leven nog nooit zulke mooie alpenweiden gezien als in het Grossarltal. De eerste dag was een heftige klimdag, van ongeveer 1000 meter tot 2100 meter boven Spijkenisser zeeniveau. De tweede dag bleven we ongeveer op dezelfde hoogte en de derde dag gingen we van 2000 meter weer terug naar Grossarl op 900 meter.

We hebben door bergweiden gelopen waar nieuwsgierige koeien liepen, uiteraard staan die ook rustig op het pad, terwijl je erlangs wil...tja... toch effe omlopen dan?

We hebben de eerste dag geluncht bij een almhut op de Filzmoosalm, waar het toilet een gat in de grond was... oké... wat gaan we dan op ons eerste logeeradres tegenkomen? Ze zeiden dat het avontuurlijk overnachten was, maar zo avontuurlijk...



Je voelt je geweldig maar ook nietig tussen deze hoge bergen



We zijn 2 keer (heen en terug) een pas, de Filzmoossattel, op 2100 meter hoogte, overgestoken. Boven de 1500 meter, beginnen wij semi conditieloze plattelanders toch wel erg te hijgen van het klimmen. Het is niet dat je moe wordt, maar er is gewoon minder zuurstof in de lucht om je spieren aan te drijven, dus moet je harder ademen om meer zuurstof te kunnen opnemen.

Maar de omgeving was echt enorm spectaculair. We hebben de mooiste planten in alle kleuren van de regenboog gezien. Veel soorten orchideën en gentianen. De zuidhellingen stonden vol met paarse geraniums, gele arnica, roze azalea, witte koekoesbloemen en blauwe alpenklokjes.

Orchidee, maar welke?

De eerste almhut was zeker de leukste almhut van onze overnachtingen. We sliepen met zijn allen op de zolder in stapelbedden. De koeien sliepen in de stal ernaast. De keuken was voorzien van een houtgestookte oven, waarop het eten werd bereid (een heerlijke goulashsoep) en kaas werd gemaakt.  Die avond kwamen de koeien binnen in de stal, in de almhut. De kinderen mochten helpen met melken. Tandenpoetsen moest buiten bij de waterbak, en nee, deze was niet voor de koeien. Het toilet... ben je al nieuwsgierig?... was dat jaar netjes aangelegd volgens de laatste moderne normen, een pot en fonteintje, dus dat was onze luxe voor die nacht. Er waren twee jonge hondjes, zo schattig en zacht.

's Avonds zijn we bezig gehouden door de hütteheks van de Draugsteinalm. Dat was de eigenaresse, een oude vrouw van 70+. Ze deed allemaal leuke goocheltrucs met de kinderen en volwassenen. Ik heb internet en televisie geen seconde gemist. 

Lekker effe zonnen

's Ochtends was ik al wel om 5 uur wakker, want de koeien gingen weer de alm op met klingelende bellen. Maar er moesten toch nog kazen gemaakt worden, dus de kinderen hebben weer geholpen. En om 8:00 zijn we weer vertrokken voor de volgende etappe, naar de Elmaualm. Die dag hebben we alpenmarmotten gezien en dankzij de zon waren er veel vlinders, zoals allerlei parelmoervlinders.

Freek heeft veel planten op de foto genomen, maar helaas kan ik niet alle foto's kwijt op deze blog, dus vandaar deze minuscule selectie. De vlinderfoto's zet ik op mijn mobypicture, die is naast mijn blog te vinden.

We hebben gewoon enorm genoten en willen het volgend jaar zeker weer doen. Later schrijf ik meer over de week in Italië.

In the mood



boomblauwtje

Ik zag al de hele tijd een blauwe vlinder door de tuin fladderen. Het irriteert me mateloos als ik niet weet wat voor een vlinder het is. Hierdoor kan ik uren gebiologeerd het raam uitkijken in de hoop dat hij weer voorbij komt. Vandaag ging hij eindelijk eens ergens zitten. Ik denk dat hij even moe was van die harde wind.

En raad eens... het was een boomblauwtje, haha, die kan ik weer aan mijn lijstje van gespotte vlinders toevoegen!!! En dat gewoon in mijn tuin, die kleine postzegel die wij hebben bevat allemaal bijzondere vlinders en vogels.



groot dikkopje


Meteen was ik natuurlijk "in the mood" om vlinders op de Beerenplaat te zoeken. Dus nadat ik Koen naar school had gebracht ben ik meteen met de fiets op pad gegaan. Ik was heel nieuwsgierig naar de vorderingen van het koninginnekruid, lievelingsplant van de keizersmantel. Nou... het stond al bijna in bloei, dus na onze vakantie zullen ze er waarschijnlijk zijn, hoop ik...het is nog even afwachten, want de waardplanten zijn viooltjes en die heb ik niet zien staan.

Het was een lekkere warme dag, dus ik heb nog meer vlinders en vogels gezien. Ik heb een groot dikkopje op de foto genomen. Je ziet heel mooi het haakje aan de sprietknop. Er was ook een vogel in een wilgenbosje aan het fluiten/roepen/waarschuwen dat ik er stond. Hij zat heel dichtbij, dus ik heb hem redelijk op de foto gekregen. Bij thuiskomst heb ik opgezocht wat voor vogel het was, want anders was het altijd een raadsel voor mij gebleven. Het is zo moeilijk om de geluiden te onthouden. Ik heb, geloof ik, wel een kwartier naar de geluiden geluisterd, toch begin ik te twijfelen als ik het geluid hoor op de website van de vogelbescherming. (Mocht het nou geen grasmus zijn dan hoor ik het graag, want daar leer ik natuurlijk ook weer van.)

Grasmus

Last but not least, liep ik de hele tijd te denken aan al die mooie foto's van parende vlinders op internet. Wanneer ga ik nu eens twee innig ineen verstrengelde vlinders zien, die bezig zijn de volgende generatie een kans te geven?

Nou die dag dus, waren twee vlinders helemaal "in the mood". Ik zag aan het einde van mijn wandeling opeens 2 vlinders fladderen. En... ja hoor, ze deden 'het', hahaha.

Twee bruine zandoogjes, niet verstrengeld, maar wel verbonden. Ze konden ook samen vliegen, maar niet heel ver. Daardoor kon ik rustig proberen een foto ervan te nemen.

Heel bijzonder om deze twee vlinders te zien,

Groetjes Evelien



Stuinen in de grienden van Rhoon

Zo, mijn laatste inhaalverslag en dan ben ik weer helemaal bij.
Tegenwoordig struin ik gezellig mee met de natuurgroep Spijkenisse, hardstikke gezellig. Op 12 juni zijn we met de fietspont naar Rhoon gegaan.
Toen ik bij de pont kwam waren er nog weinig mensen, maar ik ben graag op tijd. De pont kwam om 13:15 en we waren nog maar met zijn vijven en zonder begeleider/gids?? Waar was iedereen toch? We zijn toch maar de fietspont op gegaan, doch enigzins in verwarring.

De overtocht is echt een aanrader voor iedereen trouwens. De pont gaat van Spijkenisse naar Oud-Beijerland en daarna naar Rhoon. Soms meert hij ook aan bij Klein Profijt aan de Oud-Beijerlandse kant. Ik dacht altijd dat er veel ganzen in de polder zaten, maar aan de wal zijn er nog veel meer. Tijdens de overtocht heb ik nijlganzen, kwikstaarten, bergeenden en canadese ganzen gezien.


tjiftjaf zing een liedje

Toen we in Rhoon aankwamen kwam er gelukkig nog iemand bij die meer wist van de grienden van Rhoon. Ik heb weer veel geleerd die dag, vooral van fotograferen. Een andere deelneemster heeft me er alles over uitgelegd. Sluitertijd en diafragma en alle speciale standen op het toestel. Ik heb me helemaal uitgeleefd die dag. Alleen is meer dan de helft mislukt, maar er zijn nog een aantal mooie overgebleven. 

Wat opviel is dat er in elke knotwilg wel een andere plant groeide, in sommige groeiden zelfs hele bomen! Esdoorn, paardenkastanje, eik...

paardenkastanje in knotwilg

 We hebben veel planten gedetermineerd. Gelukkig waren er anderen die het beter wisten, zodat ik nog iets bij kon leren. De enige die ik nog weet zijn valeriaan, moeras vergeet-me-nietje, moerasspirea en kattenstaart (tijdens het schrijven van deze blog herinner ik me steeds meer). Naast het leren van alle vogels en vlinders is er blijkbaar geen ruimte meer voor planten en andere dieren. 

atalanta op valeriaan








 

kattenstaart

Naast planten zijn we ook nog gekraagde roodstaarten tegen gekomen. We waren het tijdens de wandeling nog niet helemaal eens, maar na het bekijken van de foto's op de laptop kan ik niet anders concluderen dan dat het gekraagde roodstaarten (vrouwtjes)waren.

Ik heb nog een mooie foto gemaakt van een bijzonder gewone oeverlibel. Het is namelijk altijd zo'n dooddoener om in een veldgids "gewone" te zien staan. Het is namelijk helemaal niet gewoon, want 90% van de bevolking heeft nog nooit echt goed gekeken naar een oeverlibel. Dus is het niet "gewoon" maar juist "bijzonder gewoon " voor mij.

Ik vond het weer heel gezellig en leerzaam en heb genoten van de vaartocht. Toen we bij Spijkenisse weer voet aan land zette ben ik nog even doorgegaan met foto's maken van boerenzwaluwen en een kneu op prikkeldraad.

groetjes Evelien

Bijzonder gewone oeverlibel

Tellen voor MUS

Zojuist mijn gegevens voor de MUS-telling (Meetnet Urbane Soorten) doorgegeven. Ik tel namelijk vogels in de wijk voor SOVON. Ik vind dat echt super leuk en leerzaam!

Geheel vrijwillig heb ik mezelf al 2 keer om 5:30 's ochtends uit bed gesleept om naar Waterland te fietsen en daar op 12 punten de vogels te gaan tellen. Dit is een redelijke opgave voor mij, aangezien ik helemaal geen ochtendmens ben, maar ik leer heel veel over vogels en hun geluiden en daarom doe ik het ook.

Daarnaast heb ik telkens 5 minuten geluidsopnamen gemaakt om later terug te luisteren. Hierdoor heb ik ondertussen het geluid van een fitis, winterkoning en zanglijster erbij geleerd. Dus de volgende keer kan ik weer meer geluiden herkennen. Beide keren heb ik er zo'n 2 uur over gedaan, dus de tijdsinvestering is niet groot.

De eerste telronde kwam ik veel wandelaars tegen met honden. Een mevrouw vroeg wat ik aan het doen was. Ze wilde gelijk mijn vogelkennis testen door te vragen welke vogels er in de boom boven mij zaten. Gelukkig waren het pimpelmezen, want de fitis heb ik later op de geluidsopname gehoord. Ze wenste me veel succes en liep gerustgesteld door. Veel andere mensen kijken een beetje vreemd, maar vragen niks. Als ik een vent met een verrekijker geweest was, had het een ander beeld gegeven. Ik voel in ieder geval geen achterdocht van de mensen.

Tijdens de tweede ronde is mij opgevallen, dat er voor mijn gevoel minder vogelgeluiden waren. Misschien omdat de territoria al verdeeld zijn en het broeden bezig is of al afgelopen. Daarnaast leek de wijk wel overspoeld met duiven en kauwen. Overal gekoer en het schraperige geluid van de kauw.

Tijdens mijn 2de ronde had ik nog wel wat tegenslag. Mijn fietsband was bij punt 4 leeg gelopen en de rest van de punten, tot punt 12, kon ik lopend met de fiets aan de hand doen. Na punt 11 ben ik een sportschool ingestapt om een fietspomp te vragen. Ze waren rond 8:00 uur open en er waren zowaar al mensen aan het sporten. Gelukkig hadden ze er een en kon ik mijn laatste punt tellen en naar huis fietsen. Ze dachten daar zowaar dat ik een student was die onderzoek deed naar vogels, hahahaha... ik heb ze in de waan gelaten, want ik zie er natuurlijk ook nog geweldig jong uit, ahum.

De volgende keer mag ik gelukkig 's avond gaan tellen, jippie! Dan ben ik zeker wakker! Dan is er speciale aandacht voor de gierzwaluw en zal ik de geluidsrecorder weer meenemen.

Zanglijster in de tuin

Groetjes Evelien

Voor meer informatie over het onderzoek zie: http://www.sovon.nl/default.asp?id=367

Er valt altijd wat te beleven tijdens het wandelen

Ik loop echt hopeloos achter met mijn blogs, maar ja. Daarom nu meteen maar een verhaaltje over vanochtend. Vanochtend weer eens lekker wezen wandelen met Freek op de Beerenplaat. Tegenwoordig wil hij graag mee, omdat hij dan foto's probeert te maken van vogels en vlinders. 

Nou, vandaag was het erg gemakkelijk, omdat ze allemaal vast zaten in netten. Ik heb een winterkoninkje, een matkop, een fitis, een heggenmus, een zanglijster en een grote bonte specht van dichtbij gezien.

Langs de weg richting de zorgboerderij was een meneer bezig om vogels uit de opgezette netten te halen voor vogelonderzoek voor SOVON. Hij was al sinds 4:15 in de ochtend bezig. Freek vond het eerst heel zielig en dacht dat ze dood waren, maar toen we dichterbij kwamen gingen ze allemaal bewegen.

Fitis in het net

Hij haalde de vogels heel voorzichtig uit de netten en deed ze in een zakje.


en daar gaat hij in het zakje

Alle zakjes met vogels gingen mee naar de auto om te ringen. Ze werden gemeten, het geslacht werd bekeken en gewogen. Daarna mochten ze weer wegvliegen.

Er was een onrustige zanglijster die al eerst mocht en we hebben gekeken naar het ringen van de fitis. De onderzoeker heeft mij het geluid van de blauwborst laten horen en vertelde dat hij een ijsvogel gevangen en geringd heeft op de Beerenplaat.

Grote Bonte Specht (mannetje) in het net

De man deed het al 11 jaar helemaal vrijwillig! Het was echt gaaf om te zien!! Ik zou wel willen helpen en mijn handen jeukten gewoon. Maar helaas we moesten de kids weer van school halen, dus we kondern niet lang kijken. :-(

Op de terugweg heeft Freek nog wat vlinder op de foto genomen. We kwamen een groepje geaderde kleine witjes tegen. Ze zaten allemaal bij elkaar op de grond. De kleine vos, de hooibeestjes, dikkopjes en gehakkelde aurelia zijn er ook weer.

Ze zijn toch meestal op dezelfde plaats op de Beerenplaat te vinden. Als je vanaf de dijk het gebied in loopt dan ga je op een gegeven moment naar beneden. Daar zijn vaak veel vlinders te vinden. Net als achter de drinkwaterzuivering op de hoek bij het uitkijkpunt veel blauwtjes zijn en de kleine vuurvlinder. Ze hebben allemaal hun eigen biotoop en de Beerenplaat heeft veel verschillende plekken waar het bijvoorbeeld vochtiger is of juist droger en zandiger. Daardoor hebben veel verschillende vlinders een kans hier.

Voorlopig vermaken we ons nog steeds in dit kleine natuurgebiedje en valt er genoeg te zien en te beleven! Groetjes Evelien

Gehakkelde Aurelia