Vakantievogels



Alpenkauw

Ik kan het weer niet laten maar bij deze toch nog meer foto's van vogels die in de alpen voorkomen. De foto's zijn allemaal door mijn lieftallige man genomen, wat is hij toch goed hè!

Meteen aan het begin van onze vakantie hebben we alpenkauwen gezien. Deze leven boven de boomgrens. Ze lijken op kraaien, maar hebben hele mooie rode poten en een fel gele snavel.
Ik had natuurlijk het hele vogelboek al doorgeplozen naar vogels die in de hoge bergen leven.


Beflijster



Voor roofvogels moet je heel veel geduld hebben en op hele afgelegen plekken komen, omdat we met de kinderen gewoonweg niet op die plekken komen, focus ik ook meer op alledaagse vogels die specifiek daar voorkomen.  

In eerste instantie hoorde ik op de eerste dag van de huttentocht een beflijster. Op dat moment wist ik nog niet dat hij dat geluid maakte, maar later heb ik hem via mijn verrekijker kunnen spotten. Op dag 2 van de huttentocht was er gelukkig toch eentje dichtbij, die op de foto wilde.



Bonte kraai



Op deze foto staat een bonte kraai. Ik had helemaal niet verwacht deze soort te zien, maar het is toch weer opwindend om een nieuwe soort vogel te zien. Deze kraaiachtige komt voor in Oost-Europa, zoals de overbekende zwarte kraai voorkomt in West-Europa.

Vroeger kwamen bonte kraaien in de winter naar onze streken, maar om een of andere reden doen ze dit niet meer.

Deze hebben we in Italië gezien. Het was in eerste instantie een hele groep op het hekje, maar Freek was blijkbaar zeer intimiderend, waardoor ze zo weg waren.



zwarte roodstaart vrouw en kwikstaart



zwarte roodstaart man

In Oostenrijk konden we vanuit het appartement mooie foto's maken. De eerste dag hadden we er al twee tegelijk. De kwikstaart en de zwarte roodstaart. Deze soorten komen ook in Nederland voor, geloof ik. Ik heb een aantal blogs geleden al foto's laten zien van een gekraagde roodstaart. Nu dus de zwarte roodstaart!! Die komt, voor ons gevoel, in Oostenrijk evenveel voor als de merel hier. Je ziet ze werkelijk overal, behalve boven de boomgrens.

Een schattig klein jong

Als toetje deze superfoto van een jong, waarvan ik vermoed dat het een zwarte roodstaart is... maar het is zo schattig hoe die kleine plukjes dons op zijn kopje tussen de nieuwe veren doorpieken. Bij de vogelopvang Karel Schot zie je ook allemaal kleine merels en lijsters die dit dons hebben. Sommige lijken net kleine lambikjes.

Groetjes Evelien

Van klamm tot canyon

Deze vakantie hebben we de natuur in kloven vanuit verschillende perspectieven bekeken. 

In Oostenrijk zijn we naar de Lichtensteinklamm geweest. In deze kloof zijn smalle houten bruggen gebouwd en gangen uitgehakt, zodat je erdoor kan lopen. Daar waar je aan de ingang nog geniet van 25 graden, wordt het in de schaduw van de kloof niet warmer dan 15 graden. De rivier die door de kloof stroomt is een grote kolkende massa en aan het einde wacht je een spectaculaire waterval, waarna je weer helemaal terug mag lopen. Zelf boven het bulderen van hoorde we op verschillende plaatsen vogels kwetteren. Er vlogen ook vogels door de kloof, maar helaas hebben we ze niet op de foto kunnen krijgen.

We hebben wel een mooie bontebeer vlinder op de foto.

Voor Italiaanse begrippen was het slecht weer in Italië, maar de tweede week van onze vakantie hebben wij ons prima vermaakt. De kloven die we hebben gezien waren enorm spectaculair. Tussen het zonnen en zwemmen door zijn we naar de Cascata Varone gegaan. Dit is een waterval die de ondergrond sterk geërodeerd heeft, waardoor een grot is ontstaan. Van bovenaf verdwijnt het rustige stroompje opeens in een gat in de grond. Hierbij veranderd dit riviertje opeens in een bulderende stroom met water die aan de onderkant weer even kalm de grot verlaat zoals hij erin is gegaan. Daar waar het licht de kloof/grot in kan komen groeien allemaal planten op de rotsen, als een groen tapijt.

We zijn ook een ochtend gaan wandelen in de buurt van ons appartement. Uiteindelijk kwamen we uit bij een mooie waterval

Een idyllisch stukje natuur waar eveneens een riviertje een kloof/grot heeft gevormd. Er vlogen enorm veel vlinders, vooral parelmoervlinders en eindelijk mijn favoriet "de keizersmantel".
Bij de waterval stond een mariabeeldje als beschermheilige.

Maar het meest indrukwekkend was de canyoning-tocht. Ik kreeg een wetsuit, gympen, reddingsvest en abseiltuigje aan. We gingen de rivier in en met de stroom mee naar beneden. Het is klimmen en klauteren, springen en abseilen. Op een gegeven moment zaten we diep in een kloof, als je omhoog keek zag je alleen de onderkant van het groen en een klein strookje lucht. We hebben sprongen gemaakt van 4 á 5 meter en een abseil gedaan van 55 meter. Van vogels en vissen heb ik niks gezien, die waren allang gevlogen voor wij met zijn allen aan kwamen stampen.

Tijdens de tocht hebben we geen foto's gemaakt, maar er zijn wel meerdere filmpjes op youtube die een idee geven. 

Haha, super en filmpje op mijn blog!

Ik heb het tijdens de tocht nooit eng gevonden. Net als wandelen in de natuur, gaan je gedachten op nul en ervaar je alleen nog maar. Ik had geen benul van tijd en vond het heel jammer dat het voorbij was. Dit wil ik zeker nog een keer doen.

De volgende keer weer meer over vogels, aangezien ik als vrijwilliger bij Stichting Vogelklas Karel Schot ben begonnen (echt super leuk!!!), liefs Lien

Eeuwige sneeuw is niet meer eeuwig

Tijdens onze reis van Oostenrijk naar Italië zijn we via de toeristische route over de Grossglockner gegaan.
Ik was er al eens op vakantie geweest toen ik 9 jaar oud was en dit was de uitgelezen kans om de gletsjer (Pasterzenkees) nogmaals te zien.

Als milieukundige ben ik zeker erg bezorgd over de klimaatverandering en alle gevolgen van dien. Tijdens de rit erheen was ik enorm zenuwachtig over wat ik zou gaan zien. In mijn geheugen was de gletsjer heel groot wit en grijs van kleur met allerlei scheuren erin, maar ik was natuurlijk kleiner.

begin juli 2011

eind augustus 1988

Sowieso heb ik tijdens mijn studie veel geleerd over modellen die de klimaatverandering berekenen aan de hand van veel parameters. Het klimaat is zo enorm complex, dat ik toen al tot de conclusie ben gekomen dat het onmogelijk is om de mate van klimaatverandering te voorspellen, maar dat het klimaat zeker aan het veranderen is. Na 5 minuten op het internet, zoeken naar smeltende gletsjers, ben ik 3 discussies tegengekomen van mensen die beweren dat klimaatverandering niet door veroorzaken, omdat er ook gletsjers zijn die aangroeien en van mensen die beweren dat klimaatverandering überhaupt niet bestaat.

Ik begrijp niet dat er nog mensen zijn die zich dag en nacht bezig houden met dat nutteloze gediscussieër over klimaatverandering als er op de wereld sowiezo vanalles gaande is (hongersnood, oorlog, vervuiling van de zeeën, afvalproblemen zoals napels) waar onze wereld van naar de donder gaat. DOE EENS IETS! KOM IN ACTIE!! (praatjes vullen geen gaatjes zei je moeder vroeger al, toch?)Dit is mijn vakgebied en ik vind dat de overgrote gedeelte van de westerse wereld te lui is om van zijn gat te komen om er iets aan te doen. Wij verstieren het voor de rest van de wereld.

Daarnaast is het eveneens onmogelijk om in je eentje de wereld te willen redden/verbeteren/veranderen. Ik kan het niet in mijn eentje en alle kleine beetjes helpen, je hoeft natuurlijk niet meteen de biogoeroe van Nederland te worden. Je merkt het, ik wordt een beetje fel, maar mensen denken al snel "ik kan het toch niet alleen, dus doe ik maar helemaal niks". Toch probeer ik zo milieubewust mogelijk te leven, biologische producten te kopen en op de fiets te gaan als het kan, maar af en toe zinkt de moed me in de schoenen, omdat de vraag rijst "Waar moet ik toch beginnen?".

Oké, terug naar de Pasterzenkees... wat we aantroffen was inderdaad schokkend, maar vooral toen ik de foto's van onze vakantie vergeleek met die van mijn vakantie in 1988 (niet meteen allemaal gaan uitrekenen hoe oud ik ben ;-), dat is alweer 32 jaar).

De hoogte van de gletsjer vlak voor 1988 in vergelijking met nu

De gletsjer begint steeds sneller te smelten en zal, denk ik, over een aantal jaar niet meer zijn. Ze proberen nu met speciale reflecterende doeken de gletsjer te behoeden van smelten. Tja, waarom zou je naar de Grossglockner gaan als er geen eeuwige sneeuw meer is? Dan hoef je ook niet meer met het treintje naar beneden om over de gletsjer te lopen. 

gletsjer in augustus 1988



gletsjer juli 2011



Op de foto's zie je dat de gletsjer zo'n enorm stuk gesmolten is dat de punt uit de zijkant helemaal bloot is komen te liggen. Over een aantal jaar zie je de gletsjer niet meer, want dan ligt hij onder al het puin dat vrijkomt uit het smeltende ijs en van de bergen eromheen.

In 1988 hebben we nog een hele wandeling gemaakt naar een berghut aan de top van de gletsjer. Hierbij zijn we over een deel van de gletsjer gelopen zonder enige bepakking, stokken en steigijzers, geheel onvoorbereid. Ik vind het nog steeds helemaal stoer dat ik bovenaan heb gestaan als 9-jarige tussen professionele bergbeklimmers, veilig?... mmm, misschien niet, maar zonder lef en durf kom je nergens natuurlijk.

Schattig toch? Moi on top

Hier heb ik mijn passie voor actieve vakanties en mijn passie voor de natuur en zijn diversiteit vandaan. De onverschrokkenheid van mijn ouders om buiten hun eigen comfortzone op onderzoek te gaan, dat is gaaf. We waren vroeger altijd in de natuur aan het wandelen en dat respect voor de natuur wil ik ook aan mijn kinderen meegeven, door het ze zelf ook te laten ervaren. Zo'n ervaring krijg je nooit als je je all-inclusive resort niet verlaat.

De volgende keer meer over Italië, liefs Lien

Huttentocht in Oostenrijk



hier waren we nog blij en fit ;-)



We zijn weer lekker terug van vakantie! Voor ons is vakantie de afgelopen jaren helemaal in het teken van de natuur komen te staan. Sinds we naar Italië zijn geweest en vogels zoals de hop en geweldig mooie vlinders hebben gezien, willen we niet meer anders. Wandelen met de kinderen gaat steeds beter en zij vinden het ook leuk, mits er natuurlijk een zwembad aan het einde van de dag zit ;-).

Dit jaar zijn we de eerste week in Oostenrijk geweest, helaas geen zwembad jongens, maar wel een trampoline bij het appartement. We hebben daarbij met de kinderen een drie-daagse huttentocht gemaakt. Wandelen van almhut naar almhut. Een enorm avontuur voor ons allemaal!! En... het was het helemaal waard!!! Dus, rugzakje op en gaan met die banaan...

Ja, wat wil je?

We hebben in ons leven nog nooit zulke mooie alpenweiden gezien als in het Grossarltal. De eerste dag was een heftige klimdag, van ongeveer 1000 meter tot 2100 meter boven Spijkenisser zeeniveau. De tweede dag bleven we ongeveer op dezelfde hoogte en de derde dag gingen we van 2000 meter weer terug naar Grossarl op 900 meter.

We hebben door bergweiden gelopen waar nieuwsgierige koeien liepen, uiteraard staan die ook rustig op het pad, terwijl je erlangs wil...tja... toch effe omlopen dan?

We hebben de eerste dag geluncht bij een almhut op de Filzmoosalm, waar het toilet een gat in de grond was... oké... wat gaan we dan op ons eerste logeeradres tegenkomen? Ze zeiden dat het avontuurlijk overnachten was, maar zo avontuurlijk...



Je voelt je geweldig maar ook nietig tussen deze hoge bergen



We zijn 2 keer (heen en terug) een pas, de Filzmoossattel, op 2100 meter hoogte, overgestoken. Boven de 1500 meter, beginnen wij semi conditieloze plattelanders toch wel erg te hijgen van het klimmen. Het is niet dat je moe wordt, maar er is gewoon minder zuurstof in de lucht om je spieren aan te drijven, dus moet je harder ademen om meer zuurstof te kunnen opnemen.

Maar de omgeving was echt enorm spectaculair. We hebben de mooiste planten in alle kleuren van de regenboog gezien. Veel soorten orchideën en gentianen. De zuidhellingen stonden vol met paarse geraniums, gele arnica, roze azalea, witte koekoesbloemen en blauwe alpenklokjes.

Orchidee, maar welke?

De eerste almhut was zeker de leukste almhut van onze overnachtingen. We sliepen met zijn allen op de zolder in stapelbedden. De koeien sliepen in de stal ernaast. De keuken was voorzien van een houtgestookte oven, waarop het eten werd bereid (een heerlijke goulashsoep) en kaas werd gemaakt.  Die avond kwamen de koeien binnen in de stal, in de almhut. De kinderen mochten helpen met melken. Tandenpoetsen moest buiten bij de waterbak, en nee, deze was niet voor de koeien. Het toilet... ben je al nieuwsgierig?... was dat jaar netjes aangelegd volgens de laatste moderne normen, een pot en fonteintje, dus dat was onze luxe voor die nacht. Er waren twee jonge hondjes, zo schattig en zacht.

's Avonds zijn we bezig gehouden door de hütteheks van de Draugsteinalm. Dat was de eigenaresse, een oude vrouw van 70+. Ze deed allemaal leuke goocheltrucs met de kinderen en volwassenen. Ik heb internet en televisie geen seconde gemist. 

Lekker effe zonnen

's Ochtends was ik al wel om 5 uur wakker, want de koeien gingen weer de alm op met klingelende bellen. Maar er moesten toch nog kazen gemaakt worden, dus de kinderen hebben weer geholpen. En om 8:00 zijn we weer vertrokken voor de volgende etappe, naar de Elmaualm. Die dag hebben we alpenmarmotten gezien en dankzij de zon waren er veel vlinders, zoals allerlei parelmoervlinders.

Freek heeft veel planten op de foto genomen, maar helaas kan ik niet alle foto's kwijt op deze blog, dus vandaar deze minuscule selectie. De vlinderfoto's zet ik op mijn mobypicture, die is naast mijn blog te vinden.

We hebben gewoon enorm genoten en willen het volgend jaar zeker weer doen. Later schrijf ik meer over de week in Italië.